Mijn kind luistert niet en ik verlies mijn geduld. In dit blog lees je waarom ongewenst gedrag bij een intelligent en hoogsensitief kind vaak geen onwil is, maar een teken van overprikkeling en gebrek aan leiding. Je ontdekt hoe je als ouder stevig en rustig grenzen stelt, zonder hard te worden, en hoe duidelijk leiderschap juist veiligheid en rust brengt.
Een jongen met een sterke wil en een vol hoofd laat vaak gedrag zien dat botst met grenzen en gezag. Hij wil zelf bepalen, raakt snel gefrustreerd en reageert heftig op een nee of stop. Wat aan de buitenkant lijkt op koppigheid of onwil, is vanbinnen meestal overweldiging.
Deze kinderen denken snel, voelen intens en hebben een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Wanneer prikkels zich opstapelen, raakt niet alleen het hoofd vol, maar ook het lichaam gespannen. Op zulke momenten lukt luisteren niet meer en werken uitleg of strenge correcties vaak averechts.
Boosheid is daarbij geen probleem op zichzelf, maar een beschermingsreactie. Het helpt het kind om controle te houden wanneer woorden ontbreken. In gezinnen kan hierdoor een vicieuze cirkel ontstaan waarin het kind doordrukt en de ouder steeds strakker begrenst, zonder dat er echte verbinding is.
Wat deze kinderen nodig hebben, zijn duidelijke grenzen die voorafgegaan worden door afstemming, erkenning en rust. Door autonomie te bieden binnen kaders en spanning te ontladen via spel en verbeelding, ontstaat er ruimte voor samenwerking in plaats van strijd.
Achter verdrietig of boos gedrag van een kind zit vaak meer dan je aan de buitenkant ziet. In deze blog lees je hoe je met het Binnenwereldmodel leert kijken voorbij het gedrag. Aan de hand van de casus van Finn ontdek je hoe Kerneiland, Moeraseiland en Pijneiland helpen om te begrijpen wat een kind vanbinnen draagt en wat het nodig heeft om weer tot rust en veerkracht te komen. Praktisch, herkenbaar en direct toepasbaar voor ouders en professionals.
Veel kinderen laten boosheid zien waar eigenlijk verdriet, spanning of machteloosheid onder zit. Boosheid is voor hen een toegankelijke, beschermende emotie: het zet aan tot actie en houdt kwetsbaarheid op afstand. Verdriet vraagt vertraging en veiligheid, en dat lukt niet altijd in het moment.
Boos gedrag is daarom zelden het echte probleem, maar een signaal uit de binnenwereld. Op dat moment staat er een beschermer aan die het kind helpt om niet overspoeld te raken. Pogingen om boosheid direct te corrigeren of weg te nemen maken het vaak groter.
Wat kinderen nodig hebben, is nabijheid en regulatie: blijven, benoemen wat je ziet, minder praten en meer aanwezig zijn. Pas als de spanning zakt, ontstaat ruimte voor andere gevoelens of woorden.
Een eenvoudige, praktische aanpak thuis is samen vertragen: naast je kind zijn, één korte erkenning geven en iets lichamelijks doen zoals lopen, ademen of iets vasthouden. Wat daarna komt – een traan, stilte of zucht – is allemaal oké.
Blijft boosheid intens of dagelijks aanwezig, dan kan extra begeleiding helpen om te begrijpen wat er in de binnenwereld speelt. Niet om gedrag te repareren, maar om te luisteren naar wat gezien wil worden.
Een kind voelt niet wat je zegt, maar wat je uitstraalt.
Veiligheid ontstaat niet door regels of uitleg, maar via jouw lichaam, stem en aanwezigheid.
In dit blog ontdek je hoe het ventrale vagussysteem (ons sociale zenuwstelsel) reageert op zachte toon, warme blik, open houding en rustige ademhaling en hoe kinderen via spiegelneuronen jouw staat van rust overnemen.
Je leert de drie zenuwstelsel reacties herkennen (verbonden – vechten/vluchten en bevriezen) en wat subtiele onveiligheid kan oproepen.
Door bewust te co-reguleren, creëer je een sfeer waarin een kind weer durft te spelen, leren en zichzelf zijn.
Veiligheid is besmettelijk en jij bent het anker.
Veel ouders denken dat ze altijd consequent moeten zijn om hun kind goed op te voeden.
Maar in werkelijkheid is niet altijd consequent zijn juist een teken van bewust ouderschap.
Je bent geen opvoedmachine je bent mens. Op dagen dat je moe bent of spanning voelt, mag je regels versoepelen, zolang je eerlijk en verbonden blijft.
Sander Kooijman benadrukt dat consequentie een middel is, geen doel. Ouders mogen mild zijn voor zichzelf en hun kind, zolang er liefde en duidelijkheid blijft.
De Gordon-methode sluit hierop aan: opvoeden vanuit gelijkwaardigheid, actief luisteren en ik-boodschappen in plaats van macht en straf.
Het belangrijkste verschil zit tussen de buitenlijn (regels) en de binnenlijn (verbinding en betrouwbaarheid).
Een kind voelt zich veilig als jij echt en beschikbaar bent, ook wanneer regels tijdelijk verschuiven.
Praktisch gezien helpt het om bewust te kiezen:
– even stoppen en voelen wat jij nodig hebt,
– eerlijk uitleggen waarom iets anders gaat,
– herstel tonen als iets niet goed liep.
Zo leert je kind dat echtheid belangrijker is dan perfectie,
en dat liefde niet afhangt van altijd dezelfde regels.
Kort gezegd:
Je hoeft niet altijd consequent te zijn zolang je maar echt, aanwezig en verbonden bent.
Veel kinderen laten angst niet zien als angst, maar als boosheid of controle. In dit blog lees je hoe angst bij kinderen werkt, waarom dwingen niet helpt en hoe nabijheid en spel juist wél verschil maken.
Kinderen die ingrijpende gebeurtenissen meemaken – zoals een scheiding, uithuisplaatsing of loyaliteitsconflict – ontwikkelen vaak lastig gedrag om zich staande te houden. Achter dat gedrag schuilt echter een oplossing: controle nemen en aandacht trekken om zich veilig te voelen. Hoewel dit storend kan zijn voor de omgeving, is het een slimme overlevingsstrategie.
Juist hierin liggen verborgen kernkwaliteiten: regie nemen, contactgerichtheid, rechtvaardigheidsgevoel en enthousiasme. Met het Binnenwereldmodel wordt zichtbaar hoe pijn, moeras en kernkwaliteiten samenhangen.
De uitdaging voor ouders en professionals is niet om gedrag te onderdrukken, maar om te werken aan veiligheid, voorspelbaarheid, kaders, keuzes en kleine succeservaringen. Zo kan het kind leren dat het ook zonder strijd invloed en bestaansrecht heeft – en groeien zijn kernkwaliteiten uit tot kracht.
Een opstandig kind dat roept “ik wil niet!”, niet luistert of dwars doet, houdt ouders vaak een spiegel voor. Het kind laat met zijn gedrag zien wat de ouder zelf wegdrukt: onderdrukte boosheid, onduidelijke grenzen of spanning.
Door dit gedrag als spiegel te zien, ontdek je:
waar jij zelf geen duidelijke “nee” zegt,
waar je spanning inslikt,
en hoe je kind dit zichtbaar maakt.
Praktische tips:
Stop met vechten, zie je kind als boodschapper.
Herken en erken de spiegel.
Oefen met duidelijke grenzen.
Geef ruimte aan boosheid – bij jezelf én je kind.
Zoek verbinding na de uitbarsting.
De winst: minder strijd, meer rust en verbinding. Professionals kunnen spiegeloefeningen gebruiken om ouders dit bewust te maken.
Dit blog gaat over hoe je met kinderen praat over gevoelens, vooral met binnenvetters die weinig zeggen. Praten lukt vaak niet omdat kinderen de woorden missen, zich schamen of simpelweg niet weten wat ze voelen. Belangrijk is om veiligheid, speelsheid en erkenning te bieden.
Praktische handvatten zijn:
gebruik spel als ingang,
laat kinderen tekenen of kleien,
werk met symbolen en voorwerpen,
benoem wat je ziet,
breid de gevoelswoordenschat uit.
Bij binnenvetters helpt het om de stilte te respecteren en alternatieve ingangen te bieden. Het blog sluit af met een uitnodiging voor de gratis Challenge: Praten met kinderen over gevoelens.
👉 Kernboodschap: met creativiteit, geduld en spel kun je ook de binnenwereld van stille kinderen bereiken.
Veel ouders herkennen het gevoel: mijn kind luistert niet en toont geen respect. Vaak volgen waarschuwingen: één, twee, drie en uiteindelijk barst de bom. Ouders denken dat hun kind het probleem is, maar eigenlijk houdt het kind een spiegel voor. Boosheid en gebrek aan respect van een kind weerspiegelen vaak de onmacht van de ouder.
In de methode van Geweldloos Verzet draait het om nieuwe autoriteit: niet harder straffen of luider roepen, maar liefdevol en stevig aanwezig blijven. Een kind dat grenzen test, vraagt in feite: ben jij sterk genoeg om mij te dragen, ook als ik boos ben?
Het helpt om:
de wens van je kind te erkennen,
kalm en liefdevol te blijven,
duidelijk te zijn zonder te escaleren.
Ouders die boosheid ombuigen en verbinding maken, laten hun kind voelen: ik ben veilig, ook als ik boos ben. Dat is de basis van respect, niet omdat je het eist, maar omdat je het voorleeft.
👉 Meer leren? Download het gratis e-book Boos, volg het webinar Minder Boos, Meer Zelfvertrouwen, of gebruik de Toolbox Boos.
Angst kind komt vaker voor dan veel ouders denken. Soms uit het zich in buikpijn, hoofdpijn of driftbuien, soms in terugtrekken of schoolweigering. Angst is niet zomaar een probleem, maar een signaal van de binnenwereld van je kind. Het vertelt vaak iets over onzekerheid, verlies of behoefte aan veiligheid.
In dit blog leg ik uit hoe je de signalen van angst kind herkent, wat er onder de angst kan liggen en hoe je jouw kind stap voor stap helpt met veiligheid, woorden en kleine succeservaringen. Ik geef voorbeelden uit de praktijk, speelse oefeningen zoals de Angstwijzer en Tovermachine, en tips voor ouders om rust en nabijheid te bieden.
Wanneer angst kind het dagelijks leven blokkeert, is begeleiding belangrijk. Daarom nodig ik ouders uit om zich aan te melden voor het webinar Minder Boos, Meer Zelfvertrouwen, het gratis e-book Boos te downloaden of direct contact op te nemen voor persoonlijke begeleiding.
Veel ouders twijfelen of het gedrag van hun kind nog “normaal” is of dat er meer aan de hand is. Kinderen maken ontwikkelingsfases door waarin boosheid, angst of onzekerheid vaak voorkomen. Dat hoort erbij. Toch wordt het zorgelijk wanneer gedrag lang aanhoudt, erg intens is, vaak voorkomt of het dagelijks leven belemmert.
Signalen kunnen zijn:
dagelijkse driftbuien of heftige boosheid,
terugkerende lichamelijke klachten zonder medische oorzaak,
vermijding van school of sociale situaties,
toenemende onzekerheid of terugtrekgedrag.
Deze problemen hebben invloed op het kind én het gezin. Wanneer je merkt dat patronen vastlopen, is het verstandig om hulp in te schakelen. Een kinderpsycholoog of kindercoach kan helderheid en praktische steun bieden.
Ouders kunnen zelf al veel doen door voorspelbaarheid te geven, kleine successen te vieren, in gesprek te blijven en goed voor zichzelf te zorgen.
👉 Meer leren?
Volg het gratis Webinar Minder Boos, Meer Zelfvertrouwen
Download het gratis E-book Boos Gedrag bij Kinderen
Of neem contact op voor persoonlijk advies.
Een kind van negen kan door gevoeligheid of kenmerken van ASS sneller overprikkeld raken. Dit veroorzaakt problemen zoals driftbuien, terugtrekgedrag en spanningen in het gezin. In het blog worden drie theorieën uitgelegd (polyvagaaltheorie, Window of Tolerance en de rol van overtuigingen), gevolgd door een praktische oefening: de prikkel-douche. Ouders krijgen zeven handvatten om direct met overprikkeling om te gaan, zoals voorspelbaarheid bieden, spanning zichtbaar maken en humor gebruiken. Daarnaast worden zeven manieren aangereikt om het kind sterker en weerbaarder te maken, bijvoorbeeld door lichaamsbewustzijn te trainen, grenzen te leren voelen en positieve emoties te ankeren.
Vakantie zou ontspanning moeten brengen. Geen school, geen haast, geen stress. Maar wat als je kind juist in die vrije weken uit zijn vel springt? Driftbuien. Overgevoeligheid. Huilen om het minst of geringste. Of gewoon helemaal dichtklappen.
Een overprikkeld kind in de vakantie is geen uitzondering. En als ouder voel je je machteloos. Dit blog helpt je begrijpen wat er speelt én hoe je kunt helpen.
Je had gehoopt op rust. Je verlangde naar ontspanning. Je rekende op fijne gezinsmomenten. Maar dan blijkt je kind juist in de vakantie sneller boos, heeft driftbuien, slaat of schreeuwt. De sfeer slaat om en het hele gezin lijdt eronder.
In dit blog lees je waarom een boos kind in de vakantie geen uitzondering is, welke oorzaken eronder kunnen liggen, en vooral wat jij als ouder kunt doen om de rust te herstellen.
Je krijgt vijf praktische handvatten, tips voor de andere kinderen én inzichten die helpen om de vakantie te benutten als kans op meer verbinding. Inclusief link naar het gratis e-book: Toolbox Minder Boos, Meer Zelfvertrouwen.
In dit blog ontdek je hoe het binnenwereldmodel jou als professional helpt om kinderen in een scheidingssituatie beter te begeleiden. Je leert hoe je de binnenwereld van kinderen zichtbaar maakt met behulp van werkvormen zoals tijdlijntekenen, iedereen een plek geven en de keuze-oefening. Het blog laat zien hoe je kinderen helpt om hun emoties te integreren en terug te keren naar hun kracht. Onmisbaar voor wie werkt met verlies, loyaliteitsconflicten en emotionele blokkades bij kinderen.
In dit blog lees je hoe je jonge kinderen met verlatingsangst begeleidt vanuit het Binnenwereldmodel. Aan de hand van een praktijkcasus laat Sander Kooijman zien hoe je spelenderwijs vertrouwen opbouwt, angst herkent en ouders betrekt. Met oefeningen als de Angstwijzer, emoties tekenen en zelfbeeld versterken. Voor professionals die willen werken met de binnenwereld van kinderen.